Naar huis

Naar huis

We gingen naar huis met lege handen.....

We zagen er tegenop om naar huis te gaan , want de buurt zou misschien gaan vragen ; en al bevallen?
Gelukkig had onze buurvrouw ( Anneke) de buurt ingelicht.
Hier zijn wij haar erg dankbaar voor.
Het voelde heel dubbel toen we thuis waren, aan de ene kant blij en aan de andere kant voelde het ontzettend leeg.
Vandaag zou de begrafenis ondernemer nog langs komen om de laatste details door te nemen.
Dit was nog een moeilijke stap, maar dhr Andriessen heeft ons erg goed begeleid.
De volgende dag is onze kraamhulp Francis gekomen.
Zij was speciaal naar ons toe gestuurd omdat ze ervaring had met deze situaties.
We hebben heel veel met haar gepraat en ze voelde ons heel goed aan, en dat deed ons goed.
We wilde graag naar Dylan toe om spulletjes van ons zelf bij hem te brengen.
Dylan was namelijk in het ziekenhuis gebleven.
Die hebben we toen s'avonds samen uitgezocht en is Robbert samen met onze zwager Hans naar Dylan toe gegaan.
Bianca kon het niet opbrengen om naar Dylan toe te gaan.
Robbert heeft een foto van ons en 4 knuffeltjes bij Dylan in z'n kistje gelegd.
Hoe we de dagen zijn doorgekomen weten we niet precies meer we leefden in een roes.
Dylan zou Maandag begraven worden en Bianca wilde daarvoor nog graag even bij hem zijn.
Francis had aangegeven dat ze Dylan ook graag wilde zien en toen zijn we met z'n drieën op zondag weer bij Dylan geweest.
Robbert ging gelijk naar Dylan toe , pakte zijn handje vast en praatte tegen hem, dit ging zo natuurlijk dat Bianca het ook wou.
Bianca had er nogal moeite mee, omdat ze hem nu voor het eerst zag in z'n kistje.
Bianca heeft het toen wel gedaan en er kwam een ontzettend moedergevoel naar boven.
Dat was een erg emotioneel moment , maar toen voelde ze ;dit is echt mijn zoon!
Er waren ook mooie bloemstukken gebracht van de familie en kennissen, dit deed ons erg goed.
De volgende dag was de begrafenis en we hadden Francis gevraagd foto's te maken.
Hans zou ook foto's maken en zoals je kan zien in het fotoboek zijn de erg mooi geworden.
We zijn Hans en Francis dan ook erg dankbaar want we beseffen ons dat dat een hele opgave was.



De begrafenis

Maandag ochtend 24 September zijn we om 11:30 opgehaald door dhr Andriessen om naar Dylan toe te gaan.
We zijn eerst samen een poosje bij Dylan geweest en hebben hem nog een paar dikke kussen en knuffels gegeven.
Het moeder en vader gevoel bleef maar sterker worden.
De familie en vrienden hebben toen afscheid kunnen nemen van Dylan, maar wij zijn geen moment van zijn zijde geweken.
Daarna hebben we samen het kistje van Dylan dichtgedraaid en hebben we het kistje naar de auto gedragen.
We zijn toen gaan rijden met de radio aan omdat Dylan dit gewend was.
We zijn langs ons huis gereden om Dylan te laten zien waar we wonen.
Daarna zijn we doorgereden naar de begraafplaats Daalwijck.
Daar aangekomen zijn we uitgestapt en heeft dhr Andriessen de ballonnen voor Dylan gehaald.
De ballonnen zijn een symbool voor Dylan, omdat hij als een ballon van ons is weggevlogen.
Samen hebben we het kistje van Dylan naar zijn plekje gedragen.
De bloemstukken werden bij hem neergelegd en de Ballonnen werden uitgedeeld.
Mama heeft toen tegen Dylan gezegd;
"Lieve Dylan, als een ballon ben je van ons weggevlogen.
Daarom deze ballonnen, zodat elke keer als we een ballon zien aan je zullen denken!
1 ballon van mama, 1 ballon van papa en 1 ballon van Mac Kenzie (onze hond).
We houden van je! Voor altijd!!! "

Toen hebben wij als eerste de ballonnen los gelaten.
Daarna hebben de andere de ballonnen los gelaten.
Toen we even later omhoog keken waren de ballonnen weg, je zag er geen een meer.
Ze waren net zoals Dylan van ons weggevlogen, ze waren bij hem.
Iedereen heeft rozen blaadjes over zijn kistje heen gestrooid als blijk van afscheid.
Het was een heel mooi gezicht al die kleurtjes.
De familie en vrienden zijn toen naar de condoleance zaal gegaan, en wij zijn nog bij Dylan gebleven.
Iedereen heeft in zijn boekje getekend en is na een poosje napraten naar huis gegaan.
Wij zijn door dhr Andriessen naar huis gebracht.
De rest van de dag zijn we samen geweest met ons intens grote verdriet en gemis......

Graag willen wij alvast de volgende mensen bedanken voor hun steun op de begrafenis:

Dhr Andriessen
Oma en opa
Oma en opa Tom
Tante Ingrid en ome Alexander
Tante Miranda en Ome Hans
Tante Ria en Ome Ron
Tante Carla en Ome Joop
Anneke en Ad
Herma
Francis
Hans de J
Eric
Gijs
Elly
Thalita
Thilly



De dagen erna

Na de begrafenis moet er nog een hoop geregeld worden en dat is nog best moeilijk.
We moeten een grafsteentje uitzoeken voor Dylan en daar hebben we een goed adres voor gevonden.
We hebben inmiddels de uitslag binnen van de onderzoeken.
Bij Dylan hebben ze niets kunnen vinden, dat doet je goed en tegelijk heel veel pijn.
Want Dylan was dus gezond en waarom is hij dan niet bij ons!
Het blijkt volgen de onderzoeken aan de placenta te hebben gelegen.
De placenta is eerder gestopt met werken.
Dit roept gelijk vragen op want we hebben het hartje van Dylan de dag ervoor nog krachtig horen kloppen.
Het blijft dan ook onwerkelijk en een duidelijk antwoord waarom en wanneer de placenta gestopt is krijg je niet echt.
Het is allemaal moeilijk te begrijpen en er door te komen.
We weten niet hoelang het gaat duren maar we moeten op de een of andere mannier verder en proberen ermee te leren leven.
Er zijn veel mensen geweest die kaartjes hebben gestuurd, ook mensen waar we het niet van hadden verwacht.
Die willen wij dan ook allemaal bedanken voor hun steun in deze moeilijke tijden.
We hopen wel begrip te krijgen dat we nog een hele lange weg te gaan hebben.
Dat het voor ons nog heel moeilijk blijft.
We hebben deze homepage vrij snel na de geboorte van Dylan gemaakt, maar voor ons is het een stukje verwerking en we willen iedereen laten zien hoe TROTS we op onze zoon Dylan zijn.
Veel ouders zijn ons voorgegaan en willen hun dan ook veel steun toewensen want vergeten doe je dit nooit!

Wanneer we er aan toe zijn zullen we de homepage aanvullen met informatie.
Nogmaals willen we iedereen met name de familie bedanken voor hun steun!

Groetjes en knuffels Robbert en Bianca